Zin en onzin

(afscheid van M.)

Iedereen die regelmatig met de trein reist is wel eens geconfronteerd met de ingrijpende mededeling van de sporenorganisatie: “Verstoord treinverkeer wegens persoonsongeval”. Waarbij ‘persoonsongeval’ een eufemisme is voor ‘zelfdoding’ (hetgeen sommigen een eufemisme vinden voor ‘zelfmoord’). Vervelend voor wie zijn rit afgeschaft ziet, nog meer pech als je op de betreffende trein zit. Verschrikkelijk voor de treinbestuurder en de conducteur die minstens een trauma oplopen maar die hun werk verder professioneel moeten blijven uitvoeren en geïrriteerde reizigers te woord dienen te staan. Of die een andere job moeten zoeken omdat ze nooit meer in die cabine willen kruipen waarin ze eventueel een seconde lang zicht hadden op een mens in uiterste wanhoop waar ze met grote snelheid willens nillens op ingereden zijn. Met alle gevolgen vandien en hetgeen ze daarna onder ogen moesten zien, je mag er niet aan denken.
Het hoeft geen betoog dat er een geweldig wrede impact is op het leven van de nabestaanden, en dit niet enkel emotioneel want de kosten bij een suïcide door middel van een trein worden vaak verhaald op de familie.

Maar beeld je eens in hoe erg dit moet (geweest) zijn voor de mens die voor die aanstormende trein is gesprongen. Welke wanhoop en pijn torste die, welke onoplosbaar lijkende problemen wogen ontzettend zwaar, welke ingewikkelde complexen had die, welke emotionele strijdtonelen moeten er voorafgegaan zijn aan die ene fractie van een seconde waarin er niet meer gedacht wordt, waarbij men zich overgeeft aan een wens die misschien al maanden, wie weet zelfs jaren sluimert of op de voorgrond zit: dit moet stoppen. Het draadje dat tot nu toe nog telkens aan die mens getrokken had en hem of haar deed terugdeinzen, knapt. Er is geen weg meer terug wanneer je letterlijk het toch al zo wankele evenwicht verliest en je laat voorover vallen of springt.

Vorige week waren er op 4 dagen tijd even zovele zelfdodingen op de rails in en om Duffel. Het haalde de pers, er waren Facebookposts. Er verscheen o.a. een kaart van Europa met aanduiding voor ieder land van het aantal zelfdodingen per 100.000 mensen per jaar (zie ook: artikel +kaart). Hieruit kwam België als een koploper naar voren. De man die dit bericht gepost had -nadat hij zelf oponthoud had geleden in het treinverkeer en wiens trein omgeleid was door ‘het vierde geval’ van de week in Duffel- stelde zich de vraag: “Wat is dat toch met ons?” Velen hadden iets zinnigs of onzinnigs daarover te melden.

De commentaren gingen in eerste instantie vooral over de betrouwbaarheid van de gehanteerde statistieken. Maar maakt het wat uit of de getallen en verhoudingen in deze heel precies zijn? Ieder geval van zelfdoding is er één te veel; er kan hier absoluut niet gerelativeerd worden!

Anderen hadden het over het egoïsme van de zelfmoordenaar: “après moi le déluge!” En “neem dan medicatie of zoek goede hulp!”.
Ja, als alles daarmee opgelost raakte dan was het leven echt één groot feest! Het is helaas zo dat er nauwelijks ‘propere’ manieren voorhanden zijn om een einde aan het leven te stellen om maar te zwijgen van de tegenstand die men nog steeds ondervindt bij het willen regelen van een euthanasie omwille van ondraaglijk psychisch lijden.

Gelukkig waren er ook meer genuanceerde berichten zoals dit: “Wij verloren als 20-ers al een vriend in die beruchte bocht van Duffel. Ik zat toevallig in de trein na die noodlottige ‘aanrijder’, en sakkerde toen, onwetend, dat ik door een idioot op de sporen, te laat dreigde te komen op mijn eerste sollicitatiegesprek. Die avond hoorde ik dat het onze vriend was. Nog altijd voelen we dat verlies, en dat van alle anderen die hem achterna gingen.”

Ook ik deed mijn zegje, maar beperkte dat tot “Djeezes, wát is er met Litouwen??” omdat dat land er wel héél erg bovenuit steekt (cijfer is 2x zo hoog als het gemiddelde van Europa). Waarna ook weer een hoop reacties die hier nu niet terzake doen.

depressedHoe wrang en zelfs wreed was het kort daarna een bericht in mijn mailbox te vinden met de zeer droevige tijding dat een (ex)collega/vriendin voor zelfdoding gekozen heeft.
In Duffel. Slik.

Vanzelfsprekend ben ik véél bezig met dit onderwerp de laatste dagen. De onvermijdelijke “Wat alsen…” die door m’n hoofd flitsen. Wreed en hard en verbijsterend hoe niks dit drama deed vermoeden, al wist ik dat ze zich slecht voelde en gingen we het gesprek erover niet uit de weg.
Veel nagedacht over vriendschap. Zoals een vriendin met wie ik dit leed deel mij schreef: “Vriendschap, wat is dat precies, wie beschouw je als vriend of eerder als kennis, hoe ver gaat een vriendschap, hoe zit het met de wederkerigheid in die vriendschappen, hoe toon je je vriendschap – hoe weet je dat jouw vriendschapsintentie/beleving zo overkomt zoals je ze bedoelt, wat zeg je binnen een vriendschap … ?”

Zo een gebeurtenis blijft alsmaar door je kop malen. Vandaar deze blogpost.

“Niet te veel mopperen” was een andere frappante post, en dat is mijn voornemen nadat ik gisteren afscheid nam van mijn betreurde vriendin. Het leven is een wrange grap, dus laten we maar lachen als we uitgehuild zijn.

Mattie

2 gedachten over “Zin en onzin”

  1. Helaas. Zo jammer hè, een verloren mens, een mens verloren. Voor de achterblijvers blijft inderdaad slechts de vraag: ‘had ik hier nu niet het verschil kunnen maken, meer of effectievere hulp kunnen bieden, vaker een luisterend oor kunnen zijn…’ Helaas. Dat doet pijn. Zoveel mensen die aan zelfdoding doen, worden immers heel graag gezien; door ouders, kinderen, vrienden. Helaas. Als je zo ver heen bent dat je deze stap werkelijk zet (op zo’n manier), dan zie je, veronderstel ik, alleen nog je eigen actuele leed en lijkt alle perspectief verdwenen. Zo triest. Want nee, geen zogenaamd ‘zinnig’ denkend mens kan zich voorstellen hoe het voelt, om zo volledig verlaten te zijn van elk gevoel van hoop. Dat is waarschijnlijk wat een durende depressie doet. Ons rest alleen troost te zoeken bij elkaar. Haar vreselijk lijden is nu voorbij.
    Sterkte!

    Like

    1. Dank je wel lieve verhalenvertelster! Ik wacht vol spanning op een volgende blogpost van jou – nu je niet meer persoonlijk op FB zit…
      Let wel, ik laat in het midden op welke manier het gebeurde want daarover heb ik geen zekerheid. Maar de kans is groot dat het zo geschiedde… Spijtig spijtig spijtig.
      xx

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s